Mijn Mineralenwereld

Welkom bezoeker! Wist je dat je gratis bij ons kan registreren om al onze diensten te gebruiken?

Beschikbare inhoud

Vindplaats uitgelicht

Advertentie



Navajún. Iedereen die mineralen verzamelt of zoekt heeft er wel eens van gehoord. De perfecte pyriet kubussen uit Spanje staan bij velen in de vitrine te glanzen. Sinds kort bij mij ook. Maar eigenlijk wilde ik er niet eens aan beginnen. Het zou één van de locaties zijn die ik samen met Kristian Egberts, John de Bruijn en anderen zou aan gaan doen tijdens onze excursie door het gebied. Maar betalen om naar binnen te gaan en daar mineralen te zoeken? Nee dat dan liever niet. Op de heenreis in de camper was ik er dan ook van overtuigd deze plaats over te slaan en in de omgeving zelf op zoek te gaan naar pyriet. Maar stiekem begon het toch wel aan me te knagen, zeker na het zien van alle foto’s en video’s die op het internet beschikbaar zijn.

Aangekomen in Navajún zelf, gingen we een dag voordat de groep de groeve in zou gaan, uit eten bij Pedro de eigenaar. Een rustige en stille man met een passie voor goede wijn en asperges. Voor de pyrieten was het hem al lang niet meer te doen, maar hij moest toch even kwijt hoe groot de kristallen konden worden.

Na een gezellige avond gaf ik toch toe, ik ging mee de groeve in. Laat ik dan maar zelf ervaren of die sterke verhalen van iedereen ook echt waarheid zijn of niet. Het avontuur begon al met de rit naar boven. Pedro en zijn collega brachten ons met twee terreinwagens de berg op naar een ogenschijnlijk kleine en weinig actieve groeve. Dat zal we niet veel voorstellen dacht ik nog. Pedro wees ons naar een kleine wand en vertelde dat het de plek was waar we de rest van de dag door mochten brengen. Vanaf de auto tot aan de wand was nog geen 25 meter, maar in dat kleine stukje lopen was ik verkocht. Overal pyriet kristallen! Dat er wat te vinden was, wist ik wel, maar dit was onwerkelijk. De grond van de groeve lag bezaaid met losse pyriet kubussen van enkele millimeters tot centimeters groot en iedereen begon op te pakken wat hij kon. Achteraf bleek het nog maar het begin.

Aangekomen bij de lage wand, ging een ieder meteen aan de slag. De wand was breed genoeg om met een grote groep als de onze, rustig naast elkaar te werken. Na een korte analyse zagen we al gauw dat de bovenste meter uit erg broos gesteente bestond en het daardoor lastig zou zijn om pyriet vast op matrix te krijgen. Aan de kleur van de kubussen was bovendien te zien dat deze al langer in aanraking met de buitenlucht waren geweest, want er zat een donkere roestlaag over heen. Dan maar dieper graven was het idee. De breekstangen gingen snel de wand in en alle losse kubussen werden apart gelegd. In minder dan twee uur tijd kwam het eerste lichtgrijze gesteente tevoorschijn en werden ook de pyriet kristallen lichter tot zelfs puntgaaf van kleur. Dit was het juiste gesteente om in te graven.

De hamers en beitels werden tevoorschijn gehaald en de eerste pyrieten op matrix kwamen uit de wand. Helaas waren sommige kristallen dusdanig los geplaatst op de matrix, dat deze er meteen uit vielen. Gelukkig is het terugplaatsen een fluitje van een cent; de kristallen passen immers exact op de opengebleven holte.

Inmiddels werd het ene na het andere krat gevuld en bleven de pyriet kubussen komen. Er kwam geen einde aan. Na enkele uren kwam Pedro terug om polshoogte te nemen. We keken hem aan en zagen aan zijn gezicht dat hij niet had verwacht dat we al zover de wand in zouden zijn. In een ochtend tijd waren we al enkele meters de wand in om daar de steeds mooier en vooral groter wordende pyrieten uit te halen. Tussen de brokstukken haalde hij enkele kristallen naar boven en deelde deze uit. Ik weet eerlijk gezegd niet of deze mee naar huis zijn gegaan, want een ieder kon alleen nog maar denken aan matrix en de groter wordende kristallen die dieper in de wand zaten.

Naarmate de middag vorderde, merkte ik al dat ik kieskeuriger werd. Met een krat vol losse kristallen en nog twee kratten met matrix, was ik al tevreden. Maar nog niet helemaal volledig tevreden. Speurend tussen wat er al allemaal gevonden was, merkte ik op dat ook losse kristallen vormden niet in kubusvorm, maar in een rechthoek. Ik sprak Pedro aan en hij legde uit dat die vorm zeldzamer was voor deze locatie. Met nog een paar uur te gaan had ik een nieuw doel gevonden, rechthoekige pyriet. Ook de kristallen die al in elkaar gegroeid waren, spraken mij erg aan. Aangezien het lastiger was om deze vormen te vinden, was het nog even flink doorzetten om ook hiervan een mooie voorraad te krijgen. Een vol krat zou mij helaas niet meer lukken, maar als er maar een paar stukken tussen zouden zitten voor in de vitrine, zou ik al tevreden zijn.

Het duurde niet lang meer voordat Pedro aangaf dat de zoekdag voorbij was. Een ieder begon met het inpakken van de pyrieten op matrix en het netjes opstapelen van de losse kristallen. Kratten vol met pyriet, het was ongelooflijk om te zien. Sommige kratten zo zwaar, dan deze met twee man opgetild moesten worden om in de auto te krijgen.

Iedereen was voldaan en tevreden, wat een dag en wat een vondsten. De eerste locatie van een excursie die nog langs vele andere locaties zou gaan en deze eerste dag was al meteen een succes. Waarom had ik er überhaupt over gedacht om deze locatie over te slaan, ik zou er zo weer heenrijden. Een aanrader voor iedereen die ook een fan is van deze pyriet kubussen en ook nog eens zelf wil ervaren hoe het is om deze uit te grond te halen. De meeste pyriet op matrix staat inmiddels thuis in de vitrine, het ene stuk mooier en glanzender dan de ander. Bij het zien van deze vondsten, die in de woonkamer pronken, moet ik steeds weer terugdenken aan deze ervaring. Want dat is het, een ervaring. Niet alleen het vinden van deze mooie stukken, maar ook alles er omheen.

 

© Daniel Middel. Alle rechten voorbehouden